Motocykle Elvisa Presleya: Dziewięć zaginionych Triumphów i nocne przejażdżki

Dziewięć motocykli Triumph zaginęło. Nie ma po nich śladu od połowy lat 60., a w 2023 roku Triumph rozpoczął ogólnoświatowe poszukiwania, próbując je odnaleźć. Kto kupił wszystkie dziewięć jednej nocy? Elvis Presley. Jego słynny Harley-Davidson KH z 1956 roku w kolorze Pepper Red stoi w Harley-Davidson Museum w Milwaukee. Ale motocykle Elvisa Presleya opowiadają znacznie większą historię niż jeden czerwony motocykl w gablocie.

Miał Harleye, Hondy, Triumphy i trajki — niemal każdy typ motocykla, jaki istniał. Jeździł nocą, żeby uciec od fanów. Pod wpływem impulsu kupował motocykle nieznajomym. A tego samego popołudnia, gdy odebrał nowego Harleya, zabrał Natalie Wood na trzygodzinną przejażdżkę motocyklem po Memphis.

Piętnaście motocykli — nie tylko słynny KH

Kolekcja motocykli Elvisa sięga daleko poza ten jeden muzealny eksponat. Jego pierwszym motocyklem był Harley-Davidson Model 165 — maleńki dwusuw o pojemności 165cc, który kupił w 1955 roku za pierwsze pieniądze z Sun Records. Motocykl do nauki jazdy. Już w następnym roku wymienił go na Pepper Red KH, model 883cc z silnikiem Flathead V-Twin, który w maju 1956 roku trafił na okładkę magazynu The Enthusiast pod nagłówkiem „Who Is Elvis Presley?”.

Później pojawiło się co najmniej jedenaście Harleyów-Davidsonów — FLH Hydra Glide z 1956 roku, FLH Electra Glide z 1965 roku z rzadkim silnikiem Panhead (jedyny rok, w którym istniało to połączenie), unowocześniony Shovelhead z 1966 roku i trzy osobne Electra Glide z 1976 roku, kupione w ostatnim roku jego życia. Jednym z nich była Liberty Edition — jeden z zaledwie 750 modeli Bicentennial, jakie Harley kiedykolwiek wyprodukował.

Do tego dochodziły dwie Hondy Dream (305cc CA77s — czarna dla niego, biała dla Priscilli), dziewięć Triumphów 650, Honda Superhawk używana w filmie Roustabout, trójkołowiec Rupp Centaur 340cc oraz dwa trójkołowce Super Cycle Stinger z silnikami VW 1,600cc. Jeśli cenisz design silnika V-Twin, wiedz, że Elvis czuł to samo — większość jego kolekcji opierała się na jednostkach dwucylindrowych.

Noc, w której kupił dziewięć Triumphów

Czerwiec 1965 roku. Elvis miał przerwę w zdjęciach do filmu Frankie and Johnny w Samuel Goldwyn Studios w Hollywood. Jerry Schilling, członek „Memphis Mafia”, właśnie wpłacił zaliczkę na nowego Triumpha T120 Bonneville w salonie Bill Robertson & Sons przy Santa Monica Boulevard. Przywiózł go do posiadłości Elvisa w Bel Air, by się pochwalić.

Elvis przejechał się nim po okolicy. Wrócił z szerokim uśmiechem. Potem powiedział swojemu menedżerowi ds. transportu, Alanowi Fortasowi: „Zamów po jednym dla wszystkich chłopaków, ale... musi być jeszcze dziś wieczorem”.

Jeszcze tego samego wieczora salon Bill Robertson & Sons dostarczył siedem Triumphów — mieszankę modeli TR6 i dwugaźnikowych T120 Bonneville. Pozostałe dwa dotarły dwa dni później. Łącznie dziewięć maszyn. Tej nocy cała grupa jeździła po Bel Air, aż sąsiedzi wezwali policję z powodu hałasu. Później stało się to rutyną — w czasie wolnym od zdjęć wspólnie przemierzali autostradę Pacific Coast Highway. Jeśli kiedykolwiek czytałeś o tym, jak powstają kluby motocyklowe, to wewnętrzny krąg Elvisa był w zasadzie takim klubem — tyle że bez naszywek.

Motocyklowe randki i nocne ucieczki

1 listopada 1956 roku. Elvis wszedł do salonu Harleya w Memphis, aby ubezpieczyć swojego Continentala Mark II, a wyszedł z nowiutkim FLH Hydra Glide — był to całkowicie nieplanowany zakup. Tego samego popołudnia aktorka Natalie Wood wsiadła z tyłu w dżinsach i oboje przez trzy godziny jeździli po Memphis. Eskortował ich policjant na motocyklu, a aktor Nick Adams podążał za nimi starym Harleyem Elvisa.

Dla Elvisa motocykle nie były tylko maszynami. Były najbliższą rzeczą, jaką miał do anonimowości. Kask, ciemne okulary, skórzana kurtka — i nagle najsłynniejszy człowiek w Ameryce stawał się po prostu kolejnym motocyklistą. Jego przyjaciel Fleming Horne, który prowadził stację benzynową kilka przecznic od domu Elvisa przy Audubon Drive, stał się jego stałym partnerem w podróżach. Jeździli głównie nocą, właśnie po to, by uniknąć rozpoznania.

Do tego dochodziło zamiłowanie do policyjnego skanera częstotliwości. Elvis monitorował fale radiowe policji z Memphis podczas jazdy i czasami pojawiał się na miejscu wypadków lub przestępstw przed funkcjonariuszami — pomagając kierować ruchem lub oferując pomoc. Dziwny szczegół, ale motocykliści, którzy przypięli do swojej ramy dzwonek z orłem, zrozumieją ten odruch. Jesteś w trasie. Zauważasz więcej.

Skóra Brando, wielki powrót Elvisa i Honda w Hollywood

Zanim pojawił się Elvis, był Marlon Brando w filmie Dziki (1953). Johnny Strabler — postać grana przez Brando — w skórzanej kurtce, ciężkich butach i z ironicznym buntem w oczach, z dnia na dzień stworzył archetyp zbuntowanego motocyklisty. Elvis obejrzał ten film i całkowicie nim nasiąkł. Baki, postawa, skóra. Jego kostium w Więziennym rocku (1957) czerpał bezpośrednio z wizerunku Brando. Jeśli interesuje Cię, jak motocykle ukształtowały Hollywood, nasz przewodnik po filmach o motocyklistach obejmuje pełną oś czasu.

Ale jedyny prawdziwy motocyklowy film Elvisa — Roustabout (1964) — miał pewien dziwny zwrot. Nie jeździł Harleyem. Paramount Pictures wybrało Hondę CB77 Superhawk, ponieważ kampania Hondy „You Meet the Nicest People on a Honda” sprawiała, że marka wydawała się przystępna, bez wizerunku wyjętego spod prawa. Elvis otworzył film ubrany od stóp do głów w czarną skórę — nawiązanie do Brando — ale na japońskim dwucylindrowcu 305cc. Jeśli grasz na gitarze, srebrny wisiorek w kształcie kostki gitarowej próby sterling jest cichszym hołdem dla Elvisa niż jakikolwiek kombinezon. Film zarobił w kinach 3 miliony dolarów, a ścieżka dźwiękowa dotarła na 1. miejsce Billboard Album Chart. Quentin Tarantino nazwał go później jednym z najbardziej rozrywkowych filmów Elvisa.

Potem nadszedł 3 grudnia 1968 roku. '68 Comeback Special. Elvis pojawił się w NBC w czarnym skórzanym garniturze — bez cekinów, bez peleryny, sama skóra od kołnierza po buty. Program przyciągnął 42% widzów telewizyjnych. Strój był czystą estetyką bikera przeniesioną na scenę i scementował więź między tożsamością gwiazdy rocka a kulturą motocyklową w sposób, który trwa do dziś. Przypomnij sobie Keitha Richardsa i jego pierścień z czaszką — to samo DNA, w którym bunt spotyka się z modą, prowadzi prosto do Elvisa.

Rozdawał większość z nich

Elvis nazywał swoje prezenty „happies”. Kupował motocykle, Cadillaki, konie i biżuterię przyjaciołom, pracownikom i ludziom, których ledwo znał. Piosenkarz country Faron Young wspomniał kiedyś Elvisowi, że podoba mu się jeden z jego Harleyów. Elvis rzucił mu kluczyki i powiedział, żeby go brał. Tak samo było z dziewięcioma Triumphami — Jerry Schilling pokazał się na nowym motocyklu, a dwadzieścia minut później Elvis zamówił osiem kolejnych dla wszystkich z ekipy.

Ta hojność jest częściowo powodem, dla którego Elvis nigdy nie zgromadził ogromnej, stałej kolekcji. Motocykle przychodziły i odchodziły. Nie zbierał ich dla posiadania — dzielił się nimi. Ten odruch wykraczał poza pojazdy: jeden znajomy zachwycił się koszulą, którą Elvis miał na sobie, więc Elvis dosłownie zdjął ją z siebie i mu ją wręczył. Dla człowieka, który przez całe życie nosił biżuterię z wizerunkiem orła i krzyże, ten instynkt wydaje się w pełni pasujący.

Gdzie są teraz te motocykle?

Model KH z 1956 roku znajduje się w Harley-Davidson Museum w Milwaukee — został zakupiony od Fleminga Horne'a w 1995 roku wraz z oryginalnym rachunkiem, rejestracją i dokumentami ubezpieczeniowymi, podpisanymi przez Elvisa. Od otwarcia muzeum w 2008 roku jest centralnym punktem wystawy Pop Culture. Czarna Honda Dream Elvisa znajduje się w Graceland. Podobnie jak trójkołowiec Rupp Centaur, który go rozczarował.

Jego ostatni motocykl — 1976 FLH 1200 Electra Glide z customowym niebiesko-czarnym lakierowaniem — miał zaledwie 126 mil przebiegu, gdy został sprzedany lokalnemu dealerowi około 90 dni przed śmiercią Elvisa w sierpniu 1977 roku. Przez ponad 30 lat był wystawiony w Pioneer Auto Museum w Murdo w Dakocie Południowej, zanim został sprzedany na aukcji w 2019 roku za 800 000 $. Kiedy pojawił się ponownie na aukcji Mecum w Indianapolis w 2023 roku, najwyższa oferta wyniosła zaledwie 300 000 $ — i właściciel nie zdecydował się na sprzedaż.

Co z Harleyem z 1971 roku, który przypadł Priscilli po rozwodzie? Nikt nie wie, gdzie jest. A te dziewięć Triumphów? Wciąż gdzieś są. Marka Triumph wypuściła w 2024 roku limitowaną edycję T120 Elvis Presley Bonneville — zaledwie 925 egzemplarzy na całym świecie w cenie 15 495 $ każdy — ale oryginały pozostają jedną z wielkich nierozwiązanych tajemnic motocyklizmu.

Elvis nie tylko jeździł na motocyklach — on żył tą kulturą, zanim jeszcze zyskała ona swoją nazwę. Skóra, nocne przejażdżki, braterstwo na dwóch kołach. Pół wieku później ta sama energia pojawia się za każdym razem, gdy ktoś wsiada na maszynę, mając na palcu pierścień, który coś dla niego znaczy. Król by to zrozumiał.