Motocykle Elvisa Presleya: Dziewięć zaginionych Triumphów i nocne przejażdżki

Dziewięć motocykli Triumph zaginęło. Ślad po nich zaginął w połowie lat 60., a w 2023 roku marka Triumph rozpoczęła globalne poszukiwania, próbując ustalić ich losy. Kto kupił wszystkie dziewięć jednej nocy? Elvis Presley. Większość osób kojarzy jego słynnego, czerwonego (Pepper Red) Harleya-Davidsona KH z 1956 roku — znajduje się on w Harley-Davidson Museum w Milwaukee. Jednak motocykle Elvisa Presleya to znacznie więcej niż tylko jeden czerwony jednoślad za szybą.

Posiadał Harleye, Hondy, Triumphy i trójkołowce. Jeździł nocami, by uciec od fanów. Kupował motocykle obcym ludziom pod wpływem impulsu. Tego samego popołudnia, gdy odebrał nowego Harleya, zabrał Natalie Wood na trzygodzinną przejażdżkę po Memphis.

Piętnaście motocykli — nie tylko słynny KH

Kolekcja motocykli Elvisa jest większa, niż wielu sądzi. Jego pierwszym sprzętem był Harley-Davidson Model 165 — mały, dwusuwowy motocykl o pojemności 165cc, który kupił w 1955 roku za pierwsze pieniądze zarobione w Sun Records. Motocykl do nauki. Już rok później zamienił go na model KH w kolorze Pepper Red — 883cc Flathead V-Twin, który w maju 1956 roku trafił na okładkę magazynu The Enthusiast pod nagłówkiem „Kim jest Elvis Presley?”

Później przyszła kolej na co najmniej jedenaście Harleyów-Davidsonów — 1956 FLH Hydra Glide, 1965 FLH Electra Glide z rzadkim silnikiem Panhead (jedyne rocznik z taką konfiguracją), wersję Shovelhead z 1966 roku oraz trzy egzemplarze Electra Glide z 1976 roku, kupione w ostatnim roku jego życia. Jeden z nich to Liberty Edition — jeden z zaledwie 750 jubileuszowych modeli Bicentennial, jakie kiedykolwiek wyprodukował Harley.

Do tego dochodziły dwie Hondy Dream (305cc CA77s — czarna dla niego, biała dla Priscilli), dziewięć Triumphów 650, Honda Superhawk używana w filmie Roustabout, trójkołowiec Rupp Centaur 340cc oraz dwa trójkołowce Super Cycle Stinger z silnikami VW 1,600cc. Jeśli cenisz design silnika V-Twin, wiedz, że Elvis czuł to samo — większość jego kolekcji opierała się na jednostkach dwucylindrowych.

Noc, w której kupił dziewięć Triumphów

Czerwiec 1965 roku. Elvis miał przerwę w zdjęciach do filmu Frankie and Johnny w Samuel Goldwyn Studios w Hollywood. Jerry Schilling, członek „Memphis Mafia”, właśnie wpłacił zaliczkę na nowego Triumpha T120 Bonneville w salonie Bill Robertson & Sons przy Santa Monica Boulevard. Przywiózł go do posiadłości Elvisa w Bel Air, by się pochwalić.

Elvis przejechał się po okolicy. Wrócił z szerokim uśmiechem. Następnie powiedział swojemu menedżerowi ds. transportu, Alanowi Fortisowi: „Zamów taki dla wszystkich chłopaków, ale... musi być gotowy na dziś wieczór”.

Jeszcze tego samego wieczora salon Bill Robertson & Sons dostarczył siedem Triumphów — mieszankę modeli TR6 i dwugaźnikowych T120 Bonneville. Pozostałe dwa dotarły dwa dni później. Łącznie dziewięć maszyn. Tej nocy cała grupa jeździła po Bel Air, aż sąsiedzi wezwali policję z powodu hałasu. Później stało się to rutyną — w czasie wolnym od zdjęć wspólnie przemierzali autostradę Pacific Coast Highway. Jeśli kiedykolwiek czytałeś o tym, jak powstają kluby motocyklowe, to wewnętrzny krąg Elvisa był w zasadzie takim klubem — tyle że bez naszywek.

Motocyklowe randki i nocne ucieczki

1 listopada 1956 roku. Elvis wszedł do salonu Harleya w Memphis, aby ubezpieczyć swojego Continentala Mark II, a wyszedł z nowiutkim FLH Hydra Glide — był to całkowicie nieplanowany zakup. Tego samego popołudnia aktorka Natalie Wood wsiadła z tyłu w dżinsach i oboje przez trzy godziny jeździli po Memphis. Eskortował ich policjant na motocyklu, a aktor Nick Adams podążał za nimi starym Harleyem Elvisa.

Dla Elvisa motocykle nie były tylko maszynami. Były najbliższą rzeczą, jaką miał do anonimowości. Kask, ciemne okulary, skórzana kurtka — i nagle najsłynniejszy człowiek w Ameryce stawał się po prostu kolejnym motocyklistą. Jego przyjaciel Fleming Horne, który prowadził stację benzynową kilka przecznic od domu Elvisa przy Audubon Drive, stał się jego stałym partnerem w podróżach. Jeździli głównie nocą, właśnie po to, by uniknąć rozpoznania.

Do tego dochodziło zamiłowanie do policyjnego skanera częstotliwości. Elvis monitorował fale radiowe policji z Memphis podczas jazdy i czasami pojawiał się na miejscu wypadków lub przestępstw przed funkcjonariuszami — pomagając kierować ruchem lub oferując pomoc. Dziwny szczegół, ale motocykliści, którzy przypięli do swojej ramy dzwonek z orłem, zrozumieją ten odruch. Jesteś w trasie. Zauważasz więcej.

Skóra Brando, wielki powrót Elvisa i Honda w Hollywood

Zanim pojawił się Elvis, był Marlon Brando w filmie Dziki (1953). Johnny Strabler — postać grana przez Brando — w skórzanej kurtce, ciężkich butach i z ironicznym buntem w oczach, z dnia na dzień stworzył archetyp zbuntowanego motocyklisty. Elvis obejrzał ten film i całkowicie nim nasiąkł. Baki, postawa, skóra. Jego kostium w Więziennym rocku (1957) czerpał bezpośrednio z wizerunku Brando. Jeśli interesuje Cię, jak motocykle ukształtowały Hollywood, nasz przewodnik po filmach o motocyklistach obejmuje pełną oś czasu.

Dziwi jednak fakt związany z jedynym prawdziwie motocyklowym filmem Elvisa — Roustabout (1964). Nie jeździł w nim Harleyem. Paramount Pictures wybrało Hondę CB77 Superhawk, ponieważ kampania Hondy „You Meet the Nicest People on a Honda” sprawiała, że marka była przystępna i pozbawiona wizerunku wyjętego spod prawa. Elvis rozpoczyna film ubrany w czarną skórę od stóp do głów — nawiązanie do Brando — ale na japońskim dwucylindrowcu o pojemności 305cc. Jeśli grasz na gitarze, srebrny wisiorek w kształcie kostki do gitary ma więcej sensu jako hołd dla Elvisa, niż mogłoby się wydawać. Film zarobił 3 miliony dolarów, a jego ścieżka dźwiękowa dotarła na 1. miejsce listy Billboard Album Chart. Quentin Tarantino nazwał go później jednym z najbardziej rozrywkowych filmów Elvisa.

A potem nadszedł 3 grudnia 1968 roku. '68 Comeback Special. Elvis pojawił się w NBC w czarnym skórzanym garniturze — żadnych cekinów, żadnej peleryny, tylko skóra od kołnierza po buty. Program przyciągnął 42% widzów przed telewizorami. Ten strój był czystą estetyką motocyklową zaadaptowaną na scenę i ugruntował połączenie między wizerunkiem gwiazdy rocka a kulturą motocyklową w sposób, który jest żywy do dziś. Pomyśl o Keithie Richardsie i jego pierścieniu z czaszką — to to samo DNA „buntownika spotykającego modę”, którego źródła sięgają właśnie Elvisa.

Rozdawał większość z nich

Elvis nazywał swoje prezenty „happies”. Kupował motocykle, Cadillaki, konie i biżuterię przyjaciołom, pracownikom i ludziom, których ledwo znał. Piosenkarz country Faron Young wspomniał kiedyś Elvisowi, że podoba mu się jeden z jego Harleyów. Elvis rzucił mu kluczyki i powiedział, żeby go brał. Tak samo było z dziewięcioma Triumphami — Jerry Schilling pokazał się na nowym motocyklu, a dwadzieścia minut później Elvis zamówił osiem kolejnych dla wszystkich z ekipy.

Ta hojność jest częściowo powodem, dla którego Elvis nigdy nie zgromadził ogromnej, stałej kolekcji. Motocykle przychodziły i odchodziły. Nie zbierał ich dla posiadania — dzielił się nimi. Ten odruch wykraczał poza pojazdy: jeden znajomy zachwycił się koszulą, którą Elvis miał na sobie, więc Elvis dosłownie zdjął ją z siebie i mu ją wręczył. Dla człowieka, który przez całe życie nosił biżuterię z wizerunkiem orła i krzyże, ten instynkt wydaje się w pełni pasujący.

Gdzie są teraz te motocykle?

Model KH z 1956 roku znajduje się w Harley-Davidson Museum w Milwaukee — został zakupiony od Fleminga Horne'a w 1995 roku wraz z oryginalnym rachunkiem, rejestracją i dokumentami ubezpieczeniowymi, podpisanymi przez Elvisa. Od otwarcia muzeum w 2008 roku jest centralnym punktem wystawy Pop Culture. Czarna Honda Dream Elvisa znajduje się w Graceland. Podobnie jak trójkołowiec Rupp Centaur, który go rozczarował.

Jego ostatni motocykl — 1976 FLH 1200 Electra Glide z customowym niebiesko-czarnym lakierowaniem — miał zaledwie 126 mil przebiegu, gdy został sprzedany lokalnemu dealerowi około 90 dni przed śmiercią Elvisa w sierpniu 1977 roku. Przez ponad 30 lat był wystawiony w Pioneer Auto Museum w Murdo w Dakocie Południowej, zanim został sprzedany na aukcji w 2019 roku za 800 000 $. Kiedy pojawił się ponownie na aukcji Mecum w Indianapolis w 2023 roku, najwyższa oferta wyniosła zaledwie 300 000 $ — i właściciel nie zdecydował się na sprzedaż.

Co z Harleyem z 1971 roku, który przypadł Priscilli po rozwodzie? Nikt nie wie, gdzie jest. A te dziewięć Triumphów? Wciąż gdzieś są. Marka Triumph wypuściła w 2024 roku limitowaną edycję T120 Elvis Presley Bonneville — zaledwie 925 egzemplarzy na całym świecie w cenie 15 495 $ każdy — ale oryginały pozostają jedną z wielkich nierozwiązanych tajemnic motocyklizmu.

Elvis nie tylko jeździł na motocyklach — on żył tą kulturą, zanim jeszcze zyskała ona swoją nazwę. Skóra, nocne przejażdżki, braterstwo na dwóch kołach. Pół wieku później ta sama energia pojawia się za każdym razem, gdy ktoś wsiada na maszynę, mając na palcu pierścień, który coś dla niego znaczy. Król by to zrozumiał.