Święty Krzysztof: patron podróżnych i motocyklistów

Zapewne słyszałeś, że Kościół katolicki „zdjął ze stanu świętych" świętego Krzysztofa w 1969 roku. To najczęściej powtarzany fakt na jego temat — i jest błędny. Święty Krzysztof jest patronem podróżnych — opiekunem, którego kierowcy, żeglarze, piloci, a zwłaszcza motocykliści noszą dla bezpiecznej drogi, jednym z długiej linii religijnej biżuterii, którą motocykliści noszą dla ochrony. Jego imię oznacza „niosący Chrystusa" i pochodzi od legendy o olbrzymie, który przeniósł dziecko przez wezbraną rzekę i odkrył, że dźwiga ciężar całego świata. Oto prawdziwa historia kryjąca się za medalikiem, powód, dla którego motocykliści uznali go za swojego, i to, co naprawdę wydarzyło się w 1969 roku.

Legenda: jak olbrzym stał się niosącym Chrystusa

Historia ta dociera do nas z przekazów średniowiecznych, z których najsłynniejszym jest trzynastowieczna Złota legenda. Olbrzym imieniem Reprobus chciał służyć tylko najpotężniejszemu władcy na świecie. Porzucał kolejnych panów w chwili, gdy dostrzegał ich strach — najpierw króla, który bał się diabła, a potem samego diabła, który bał się krzyża.

Pewien pustelnik powiedział mu, że największym królem jest Chrystus i że może mu służyć, wykorzystując swą ogromną postawę do przenoszenia podróżnych przez niebezpieczną rzekę. Pewnej nocy o przeprawę poprosiło małe dziecko. W połowie drogi dziecko stało się tak ciężkie, że olbrzym omal nie utonął pod jego ciężarem. Na drugim brzegu dziecko objawiło się jako Chrystus, dźwigający ciężar całego świata — i jego grzechy. Od tej nocy olbrzym przyjął imię Christophoros, po grecku „niosący Chrystusa”. Ten jeden obraz — potężny mężczyzna z dzieckiem na ramieniu i laską w dłoni — widnieje na każdym medaliku wykonanym od tamtej pory.

Patron podróżnych — i dlaczego motocykliści uznali go za swojego

Ponieważ Krzysztof bezpiecznie przeprawiał ludzi przez śmiertelnie groźną wodę, stał się patronem podróżnych — każdego, kto stawał przed niebezpieczną wyprawą. Przez wieki oznaczało to pielgrzymów i żeglarzy. Potem pojawił się samochód i znaczenie to rozciągnęło się na nowe zagrożenia drogi. Na początku XX wieku kierowcy przymocowywali medaliki Świętego Krzysztofa do desek rozdzielczych i breloków na klucze.

Motocykliści przyjęli go najmocniej, z oczywistych powodów. Motocyklista jest bardziej narażony niż ktokolwiek inny na drodze, a medalik przemawia wprost do tego doświadczenia. Tradycyjny napis brzmi: „Spójrz na świętego Krzysztofa i ruszaj w drogę bezpiecznie". Wielu motocyklistów wciąż każdej wiosny błogosławi swoje maszyny podczas Błogosławieństwa Motocykli, a medalik świętego Krzysztofa to element, który najprawdopodobniej zawiśnie wtedy na ich szyi. Instynkt, który za tym stoi — niewielki przedmiot noszony dla ochrony podczas niebezpiecznej podróży — to ten sam, który każe zawiesić dzwonek strażnika na kierownicy. Tej szerszej tradycji przyglądamy się bliżej w naszym tekście o tym, dlaczego motocykliści noszą religijną biżuterię.

Mit z 1969 roku, który nie chce umrzeć

W 1969 roku Kościół katolicki zrewidował Ogólny kalendarz rzymski — oficjalny wykaz dni świątecznych obchodzonych przez cały Kościół. Ponieważ solidne dowody historyczne dotyczące życia Krzysztofa są skąpe (najwcześniejsze przekazy pochodzą z około V wieku, długo po jego rzekomym życiu), jego dzień świąteczny usunięto z tego powszechnego kalendarza, pozostawiając go obchodom lokalnym i regionalnym.

To jednak nie to samo co „odebranie świętości”. Kościół nigdy nie ogłosił, że Krzysztof nie jest świętym, nigdy nie skreślił go z oficjalnej listy ani nikomu nie nakazał zaprzestać jego czci. Jego wspomnienie — 25 lipca — wciąż obchodzi się w niezliczonych parafiach. Medaliki nadal są błogosławione. Zmiana z 1969 roku była administracyjnym uporządkowaniem powszechnego kalendarza, a nie ekskomuniką. Jeśli już, kontrowersja sprawiła, że medalik stał się popularniejszy, a nie mniej. Krzysztof staje w jednym rzędzie z innymi mocno czczonymi opiekunami, jak archanioł z naszego przewodnika po wisiorze Świętego Michała.

Jak nosi się medalik

Klasyczny Święty Krzysztof to okrągły medalik — święty w środku rzeki, dziecko na ramieniu, laska w dłoni — noszony na łańcuszku na szyi lub na piersi. Żołnierze nosili je przez obie wojny światowe. Podróżni chowają je do schowków w samochodach. Motocykliści noszą je pod kurtką, przy skórze, gdzie medalik mniej przypomina ozdobę, a bardziej cichą obietnicę.

Nie trzeba być katolikiem ani w ogóle osobą wierzącą, by go nosić. Dla wielu ludzi medalik jest świeckim talizmanem na szczęście — sposobem na zaznaczenie, że traktujesz drogę poważnie i chcesz z niej wrócić cało. To przejście od przedmiotu kultu do codziennego amuletu ochronnego jest dokładnie tą drogą, którą krzyż przeszedł od ołtarza na ulicę, co prześledziliśmy w naszym spojrzeniu na symbole ochronne, które motocykliści wciąż noszą.

Co motocykliści noszą dziś na drogę

Medalik Krzysztofa należy do szerszej rodziny ochronnej biżuterii chrześcijańskiej, po którą sięgają motocykliści — krzyży, krucyfiksów i wisiorów ze świętymi noszonych z tego samego powodu co medalik: to mały, trwały symbol, który jedzie z tobą i coś znaczy, gdy pogoda się psuje. W litym srebrze znoszą wibracje i upływ lat bez słowa skargi.

Jeśli przemawia do ciebie wątek symbolu ochronnego, ciężki srebrny wisior w kształcie krzyża owinięty łańcuchem niesie tę samą ideę „siły w okiełznaniu” — wiary spętanej, lecz niezłamanej. Dla czegoś zakorzenionego w starszej tradycji pierścień z krzyżem celtyckim łączy wiarę chrześcijańską ze starszą symboliką krzyża słonecznego. Przejrzyj pełną kolekcję wisiorów z krzyżem w poszukiwaniu medalików i krzyży stworzonych do codziennego noszenia albo ofertę pierścieni chrześcijańskich, jeśli wolisz nosić swoją wiarę na dłoni niż na piersi.

Niezależnie od tego, w co wierzysz, urok jest ten sam, który poczuł średniowieczny olbrzym: potrzeba niesienia czegoś większego od siebie i przejścia przez przeprawę bez szwanku. Dlatego medalik przetrwał mit o 1969 roku i dlatego wciąż towarzyszy w milionach podróży.