Warto wiedzieć
Pierścienie towarzyszą ludzkości od co najmniej 5000 lat. Przez większą część tego czasu noszenie ich na niewłaściwym palcu lub wykonanych z nieodpowiedniego kruszcu mogło zostać uznane za przestępstwo. Pierścień zatwierdzał prawo, skrywał truciznę, przepowiadał małżeństwo, opłacał najemników i obwieszczał śmierć. Dekoracja była ostatnią rzeczą, o którą dbano.
Ta wyjątkowa żyła biegnąca od palca serdecznego prosto do serca? Ona nie istnieje. Diamentowe pierścionki zaręczynowe? Wymyślone przez agencję reklamową w 1947 roku. Wiktoriańskie pierścienie żałobne zawierające ludzkie włosy? Prawdziwe – choć w warsztatach czasami potajemnie zastępowano je końskim włosiem.
Symbolika pierścieni w różnych kulturach jest znacznie głębsza i bardziej zaskakująca, niż podają to większość poradników. Ten artykuł wyjaśnia, co pierścienie naprawdę oznaczały – od rzymskiego prawa stanowego, przez chińskie kody wygnania, po bułgarskie skrytki na truciznę – ze szczegółami, które zazwyczaj pomija się w wygładzonych wersjach historii.
Pierścienie a rzymskie prawo stanowe
W Republice Rzymskiej metal na dłoni był deklaracją prawną. Senatorowie i ekwici nosili złoto. Wolni obywatele nosili żelazo. Wyzwoleni niewolnicy mogli nosić srebro – ale nic cenniejszego.
Cesarz Tyberiusz sformalizował tę zasadę w 22 roku n.e. Aby nosić złoty pierścień, ojciec i dziadek musieli posiadać majątek o wartości co najmniej 400 000 sestercji – w przybliżeniu tyle, co cena rzymskiej posiadłości ziemskiej. Prawo to nazywano jus annuli aurei, czyli prawem do złotego pierścienia, i egzekwowano je publicznie. Gdyby ktoś wszedł na Forum, nosząc niezasłużone złoto, zostałby natychmiast zauważony.
Pliniusz Starszy pisał, że niektórzy niewolnicy pokrywali swoje żelazne pierścienie złotem, aby udawać wyższy status. Prawa przeciw zbytkom próbowały utrzymać ten porządek, ale ludzka natura zawsze szukała wyjścia. Do III wieku n.e. wszyscy wolno urodzeni obywatele mogli nosić złoto, przez co metal ten utracił swój ekskluzywny charakter. Jednak wzorzec nigdy nie zniknął – ewoluował jedynie w inne kody. Mit o Prometeuszu dodaje kolejną warstwę: po tym, jak Herakles go uwolnił, Zeus nakazał Prometeuszowi nosić żelazny pierścień z wtopionym fragmentem skały, do której był przykuty. To nie była ozdoba. To była smycz. Ta idea – pierścień jako znak poddaństwa, a nie autorytetu – odbija się echem w biżuterii religijnej i pierścieniach wojskowych po dziś dzień.
Twój palec jako prawny podpis
Zanim umiejętność pisania stała się powszechna, pierścień sygnetowy był dowodem tożsamości. Egipscy faraonowie odciskali wyryte skarabeusze w wilgotnej glinie, aby pieczętować królewskie dekrety. Praktyka ta rozprzestrzeniła się na Grecję, Rzym i średniowieczną Europę, gdzie każdy właściciel majątku lub osoba sprawująca władzę posiadała własny sygnet.
Po wylaniu gorącego wosku na dokument i przyłożeniu pieczęci – z inicjałami, herbem lub osobistym symbolem – odcisk stawał się prawnie wiążącym znakiem. Fałszerstwo sygnetu było w wielu jurysdykcjach przestępstwem zagrożonym karą śmierci. Rzymianie tradycyjnie nosili sygnety na palcu wskazującym prawej ręki – palcu Jowisza, boga władzy. Użycie pieczęci było aktem sprawowania władzy prawnej, a gest ten miał podkreślać ten autorytet.
Pierścień papieski umiera wraz z nim
W Kościele katolickim pierścień biskupi jest własnością kościelną, a nie osobistą biżuterią. Każdy biskup otrzymuje go podczas konsekracji, co symbolizuje jego duchowe zaślubiny z Kościołem. Nasza kolekcja pierścieni biskupich nawiązuje do tych wielowiekowych wzorów.
Pierścień papieża ma jeszcze większe znaczenie. Nazywany Anulus Piscatoris – Pierścieniem Rybaka – przedstawia św. Piotra zarzucającego sieci i nosi imię urzędującego papieża. Przez wieki każdy dokument papieski był pieczętowany woskowym odciskiem tego pierścienia. Gdy papież umiera lub abdykuje, kardynał kamerling ceremonialnie niszczy pierścień, żłobiąc na nim głęboki krzyż, co gwarantuje, że nikt nie sfałszuje dokumentów pośmiertnych. Gdy Benedykt XVI ustąpił w 2013 roku, rytuał ten został ściśle zachowany. Papież Franciszek otrzymał nowy pierścień wykonany z pozłacanego srebra zamiast złota – co było celowym zerwaniem z tradycją materiałową, choć nie z samą ceremonią.
Vena Amoris – Mit, który zbudował globalną tradycję
Starożytni egipscy kapłani przeprowadzający sekcje wierzyli, że odkryli specjalne naczynie krwionośne – vena amoris lub „żyłę miłości” – biegnącą od czwartego palca lewej dłoni prosto do serca. Greccy uczeni powtarzali to twierdzenie. Rzymscy pisarze je przejęli. Przez blisko 2000 lat nikt nie zadał sobie trudu, by to sprawdzić.
Dopiero William Harvey w 1628 roku opublikował De Motu Cordis i opisał cały ludzki układ krążenia. Każdy palec łączy się z sercem poprzez tę samą sieć żylną. Pod względem anatomicznym palec serdeczny nie jest wyjątkowy. Sam termin vena amoris pojawił się w druku dopiero w 1686 roku w pośmiertnym traktacie Henry'ego Swinburne'a o prawie małżeńskim.
Wtedy tradycja była już ugruntowana w całej Europie. Żadna wiedza anatomiczna nie mogła cofnąć wieków ceremonii. Mit ten jest do dziś powtarzany jako fakt na większości blogów ślubnych – co wiele mówi o tym, jak działa symbolika pierścieni. Gdy znaczenie raz się utrwali, dowody stają się nieistotne.
Jak jedna kampania reklamowa stworzyła diamentowy pierścionek zaręczynowy
Przed 1947 rokiem oświadczyny z diamentowym pierścionkiem nie były standardem. Nie były nawet powszechne. W 1940 roku w Ameryce zaledwie 10% panien młodych otrzymywało pierścionek z diamentem.
Wtedy Frances Gerety, copywriterka z agencji N.W. Ayer w Filadelfii, napisała cztery słowa dla swojego klienta, firmy De Beers: "A Diamond Is Forever" (Diament jest wieczny). Kampania zainspirowała artykuły w prasie, umieściła diamenty na palcach gwiazd filmowych i stworzyła oczekiwanie kulturowe, które wcześniej nie istniało. De Beers wprowadziło nawet wytyczną o „dwumiesięcznych zarobkach” jako sugerowanym wydatku – co było korzystne dla sprzedawców diamentów, a nie dla par.
Do 1990 roku odsetek ten wzrósł do 80%. Magazyn Advertising Age uznał ten slogan za najlepszy w XX wieku. Tradycja pierścionka zaręczynowego, którą większość ludzi uważa za odwieczną i uniwersalną, jest młodsza od kuchenki mikrofalowej.
Warto wiedzieć: Zaręczyny nie wymagają diamentu. Przez wieki pary wymieniały się pierścieniami typu gimmel, prostymi złotymi obrączkami, a nawet monetami. Japońska obrączka z karpiem koi symbolizuje miłość poprzez wytrwałość i oddanie – tradycję starszą niż jakakolwiek kampania De Beers.
Lewa czy prawa dłoń? To zależy od religii
W USA, Wielkiej Brytanii i większości krajów Europy Zachodniej obrączki nosi się na lewej dłoni. W Niemczech, Rosji, Grecji, Indiach i Norwegii – na prawej. Ten podział nie jest przypadkowy.
Zachodni zwyczaj wynika z mitu vena amoris. Kościoły katolicki i protestancki przyjęły noszenie na lewym palcu serdecznym i upowszechniły ten zwyczaj przez wieki kolonializmu. Chrześcijaństwo prawosławne poszło w drugą stronę – w teologii wschodniej prawa dłoń reprezentuje błogosławieństwo i boski autorytet. Umieszczenie tam obrączki wiąże małżeństwo z mocą Boga, a nie z obaloną teorią o żyle. W Indiach lewa dłoń uważana jest w tradycji hinduistycznej za nieczystą rytualnie, więc obrączki nosi się na prawej. Aby dowiedzieć się więcej o tym, na której dłoni nosić pierścienie męskie, przygotowaliśmy osobny przewodnik.
Ceremonie żydowskie dodają kolejny wymiar. Tradycyjnie podczas ceremonii pierścień zakłada się na palec wskazujący prawej dłoni, a dopiero później przekłada na palec serdeczny. Każda tradycja ma swoją logikę. Żadna nie jest „bardziej poprawna” niż inna – opierają się po prostu na różnych mitach i pismach.
Pierścień Claddagh powstał przez porwanie
Popularna wersja głosi, że irlandzcy rybacy z Galway nosili pasujące pierścienie Claddagh, aby rozpoznawać się na morzu. To piękna historia. I w większości nieprawdziwa.
Około 1675 roku piętnastoletni Richard Joyce z Galway został porwany przez piratów berberyjskich i sprzedany w niewolę w Algierze. Jego właściciel, bogaty mauretański złotnik, nauczył go obróbki metali. Kiedy w 1689 roku Wilhelm III wynegocjował uwolnienie brytyjskich i irlandzkich niewolników, Joyce powrócił do Galway jako wykwalifikowany rzemieślnik. To jemu przypisuje się stworzenie pierwszego pierścienia Claddagh – dwie dłonie trzymające ukoronowane serce – łączącego mauretańską technikę z irlandzką symboliką w sposób, który mógł wyjść tylko spod ręki kogoś z jego niezwykłym losem.
Pierścień komunikuje stan cywilny poprzez cztery pozycje: prawa dłoń z sercem skierowanym na zewnątrz oznacza stan wolny; prawa dłoń z sercem skierowanym do wewnątrz oznacza bycie w związku; lewa dłoń z sercem na zewnątrz oznacza zaręczyny; lewa dłoń z sercem do wewnątrz oznacza małżeństwo. Żaden inny projekt nie mieści tyle informacji w samym sposobie noszenia na palcu. Jednak szczegół, który większość opowieści pomija – najwcześniejsze zachowane pierścienie Claddagh były ze szczerego złota, a wieś była skrajnie biedna. Pierścienie te należały do bogatych rodzin kupieckich z Galway, a nie do rybaków.
Pierścienie gimmel: Dzielenie jednego pierścienia między dwojga kochanków
Zanim diamenty typu pasjans stały się normą, pary w renesansowej Europie wymieniały się pierścieniami typu gimmel. Nazwa pochodzi od łacińskiego gemellus – bliźniak. Każdy pierścień składał się z dwóch lub trzech zazębiających się obręczy, które tworzyły jedną całość po połączeniu.
W okresie narzeczeństwa para rozdzielała obręcze. Każde nosiło połowę. Trzecia część trafiała czasem do świadka. Na ceremonii wszystkie obręcze jednoczyły się na palcu panny młodej – co było fizyczną metaforą połączenia dwóch żywotów w jeden. Najlepsze pierścienie gimmel miały ukryte detale widoczne tylko po złożeniu: splecione dłonie, schowane serca czy kamienie szlachetne w miejscach styku. Tradycja ta zanikła, gdy nastała era diamentów, ale jej wpływ przetrwał w nowoczesnych celtyckich pierścieniach zazębiających się i osmańskich pierścieniach łamigłówkach.
Pierścienie na truciznę były prawdziwe – potwierdzili to archeolodzy
Większość historii o „pierścieniach na truciznę” to legendy. Reputacja Lukrecji Borgii jako trucicielki z pierścieniem została niemal na pewno sfabrykowana przez jej politycznych wrogów. Ale same pierścienie? Potwierdzone.
W 2013 roku archeolodzy badający średniowieczną twierdzę na przylądku Kaliakra w Bułgarii odnaleźli brązowy pierścień z XIV wieku. Jego oprawa zawierała małą, pustą komorę z otworem umieszczonym tak, że palec noszącego go zakrywał. Przechylenie dłoni nad kielichem i przesunięcie palca powodowało, że zawartość wpadała do napoju. Pierścień należał do dworu Dobroticy, władcy Dobrudży.
Najsłynniejszy użytkownik pierścienia na truciznę wyprzedził to odkrycie o 1600 lat. W 183 r. p.n.e. kartagiński wódz Hannibal odebrał sobie życie za pomocą trucizny ukrytej w pierścieniu, by nie wpaść w ręce Rzymian. Ale tutaj szczegół, który większość artykułów pomija: dowody archeologiczne wskazują, że większość zachowanych „pierścieni na truciznę” służyła do przechowywania pożytecznych substancji – perfum, zwojów z modlitwami czy ziół leczniczych. Ukryta komora służyła znacznie szerszym celom niż morderstwo. Ukryte kody w średniowiecznych grawerunkach opowiadają podobną historię – funkcjonalność zamaskowana jako dekoracja.
Pierścienie żałobne i wiktoriański skandal z włosami
Między XVII a XIX wiekiem bogaci Europejczycy zamieszczali w testamentach instrukcje rozdawania pierścieni żałobnych podczas pogrzebu. Testament Williama Szekspira z 1616 roku wymienia trzy osoby, które miały otrzymać takie pierścienie. Niektóre majątki zamawiały nawet 20 lub więcej sztuk na jeden pogrzeb.
Pierścienie te charakteryzowały się czarną emalią, motywami czaszek lub miniaturowymi przegródkami zawierającymi portret zmarłego. Jednak najbardziej osobiste wersje kryły w sobie coś zupełnie innego: prawdziwe włosy zmarłej osoby, wplecione w oprawę pierścienia lub splecione pod kryształową osłoną.
Wiktoriańska kultura żałobna przekształciła biżuterię z włosów w prawdziwy przemysł. Kobiety uczęszczały na warsztaty "hairwork". Książka Mark Campbell Self-Instructor in the Art of Hair Work stała się bestsellerowym podręcznikiem rzemiosła w latach 1860. Następnie wybuchł skandal — profesjonalne warsztaty podmieniały włosy na te od anonimowych dawców, a nawet na końskie włosie. Oszustwo było niemal niemożliwe do wykrycia. Niektóre rodziny zareagowały, tworząc własne pierścienie w domu. Inne całkowicie porzuciły biżuterię z włosów. Ale ludzkie włosy nie ulegają rozkładowi. Pierścienie żałobne z lat 1700. do dziś zawierają nienaruszone włosy. Tradycja łącząca pierścienie w kształcie trumny ze zwyczajami żałobnymi przewija się właśnie przez te konkretne przedmioty.
Od Memento Mori do pierścieni z czaszką — 500-letnia historia
Pierścienie Memento Mori pojawiły się w całej Europie w 14. i 15. wieku, kiedy Black Death zabiła około jednej trzeciej kontynentu. Czaszki, klepsydry i odwrócone pochodnie wygrawerowane na złotych obrączkach przypominały noszącym, że bogactwo i tytuły nie znaczą nic w obliczu śmiertelności.
Kościół do nich zachęcał. W epoce nieustannych plag noszenie czaszki na dłoni nie było makabryczne — była to praktyczna teologia. Nawet obrączki ślubne z tego okresu nosiły wizerunki śmierci. Łacińska sentencja memento mori — „pamiętaj, że musisz umrzeć” — nie była groźbą. Była to instrukcja, by przestać marnować czas.
Ten wątek biegnie prosto od średniowiecznych złotników do kultury motocyklowej w latach 1950. Kiedy motocykliści po II wojnie światowej zaadaptowali pierścień z czaszką, odziedziczyli tę samą symbolikę — świadomość śmiertelności, bunt, odmowę udawania, że śmierć nie jest częścią życia. Dziś gotycka obrączka ślubna z czaszką jest bezpośrednim potomkiem tych obrączek z czasów zarazy, w których miłość i śmierć dzieliły ten sam pierścień.
Tradycje związane z pierścieniami, które pomija większość przewodników
Większość artykułów o symbolice pierścieni porusza te same pięć tematów. Oto te, które są pomijane.
Starożytny Egipt — sznurowe kręgi przed metalem
Egipska symbolika pierścieni zaczęła się od liny, a nie od metalu. Najwcześniejsze „pierścienie” były sznurami wiązanymi w okręgi — węzeł reprezentował kompletność, a pętla wieczność. Pierścień shen (zapętlony sznur z poziomą belką) symbolizował nieskończoną ochronę i pojawia się na hieroglificznych wizerunkach bogów. Zwykli ludzie nosili amulety z wiązanego sznura jako ochronę przed chorobami i złymi duchami. Okrąg bez początku i końca mógł uwięzić chorobę w środku lub trzymać ją z daleka — to jeden z najwcześniejszych przykładów pierścienia jako talizmanu, tradycji, która jest kontynuowana w dzisiejszych ochronnych wzorach pierścieni.
Chiny — kiedy cesarz wysyłał ci pierścień
Kiedy chiński urzędnik dworski popadał w niełaskę i zostawał wygnany, cesarz w końcu wysyłał mu pierścień. Jeśli dotarł cały i nienaruszony, wygnanie dobiegało końca — status i reputacja były przywrócone. Jeśli pierścień dotarł złamany lub otwarty, wiadomość była ostateczna: nie jesteś już mile widziany w sprawach państwowych. Nigdy więcej. Jeden pierścień — cały lub roztrzaskany — mógł zmienić całe życie człowieka. Żadnego listu. Żadnej ceremonii. Tylko metal i jego stan.
Pierścienie na kciuk zaczęły jako broń
W Mongolii, Turcji, Chinach i Korei konni łucznicy używali techniki „naciągu kciukiem” — zahaczając cięciwę kciukiem. Pierścień chronił opuszkę kciuka przed uderzeniem cięciwy przy zwolnieniu. Wczesne wersje były z kości lub rogu; później jadeitowe pierścienie na kciuk stały się symbolami statusu na chińskich dworach cesarskich — materiał ten sygnalizował zarówno bogactwo, jak i umiejętności bojowe. W starożytnej Grecji i Rzymie pierścień na kciuk pozbył się swojego militarnego pochodzenia i stał się symbolem wpływów politycznych. To skojarzenie utrzymuje się w subkulturach noszących pierścienie, gdzie umiejscowienie na palcu ma znaczenie.
Indie — pierścienie na palce u stóp, nie u dłoni
Podczas gdy zachodnie śluby skupiają się na pierścieniach na palce u dłoni, tradycyjne hinduskie śluby wykorzystują bichiya — pierścienie noszone na drugim palcu obu stóp. Pan młody zakłada je podczas ceremonii. W medycynie ajurwedyjskiej drugi palec u stopy łączy się ze ścieżką nerwową powiązaną z macicą — uważa się, że stały, delikatny nacisk reguluje cykle menstruacyjne. Niezależnie od tego, czy ma to potwierdzenie kliniczne, to przekonanie podtrzymuje tę tradycję od stuleci.
Kiedy twoje palce były twoim portfelem
Około 10. wieku p.n.e. ludzie na Bliskim Wschodzie i w Europie bili monety w kształcie pierścieni — złote, srebrne, miedziane i żelazne pętle z wybitymi oznaczeniami wagi. Twoje palce dosłownie stawały się twoim kontem bankowym. Nordowie nazywali swoją wersję „siekanym srebrem” — kiedy musieli za coś zapłacić, odcinali kawałek srebrnej bransolety, aby dopasować wymaganą wagę. Ten związek między pierścieniami a wartością pieniężną nigdy nie został w pełni zerwany. Ciężki pierścień ze srebra sterling zawierający 40 gramów srebra próby 925 wciąż ma obliczalną wartość złomu. Matematyka nie zmieniła się od 3,000 lat.
Uroboros — alchemiczny symbol pierścienia
Uroboros — wąż zjadający własny ogon — pojawia się w starożytnej ikonografii egipskiej, greckiej, nordyckiej i hinduskiej. W alchemii reprezentuje czas pożerający samego siebie: przeszłość pochłoniętą przez teraźniejszość. Jeden z alchemicznych manuskryptów ukazuje dziecko opierające dłoń na czaszce, z wężem owiniętym wokół obu — życie, śmierć i nieskończony cykl, który je łączy. Właśnie dlatego wzory pierścieni z wężem niosą ze sobą tysiąclecia wielowarstwowego znaczenia. Aby poznać pełną historię, zobacz nasz artykuł o uroborosie w sześciu starożytnych kulturach.
Wojownicy Sikh nosili pierścienie, które mogły zabić z odległości 100 metrów
Czakram — płaski stalowy dysk z ostrą jak brzytwa krawędzią zewnętrzną — pojawiał się w działaniach wojennych w Azji Południowej od co najmniej 5. wieku p.n.e. Wojownicy Sikh Nihang układali je na swoich turbanach, ramionach i szyjach. Rzucony przy użyciu techniki tajani — obracany na palcu wskazującym i uwalniany ruchem nadgarstka — stalowy czakram mógł uderzyć na odległość 60 metrów. Wersje mosiężne sięgały ponad 100. Mniejsze warianty zwane chakri pasowały na palce i działały jako naostrzone kastety w walce wręcz. Pierścienie, które mogły zabić na odległość, stawiają współczesne wyraziste pierścienie gotyckie w innej perspektywie.
Przesądy o pierścieniach, które nie chcą umrzeć
| Przesąd | Wierzenie |
|---|---|
| Upuszczenie obrączki przed ołtarzem | Ten, kto ją upuścił, umrze pierwszy — wciąż budzi strach na tradycyjnych ceremoniach |
| Perłowy pierścionek zaręczynowy | Perły w kształcie łez przynoszą smutek w małżeństwie |
| Przymierzanie cudzej obrączki ślubnej | Kradnie ich szczęście małżeńskie — powszechnie unikane w Europie Południowej |
| Zbyt ciasny pierścionek | Zwiastuje zazdrość — małżeństwo będzie czuło się „uduszone” |
| Pęknięta obrączka ślubna | Małżeństwo również się rozpadnie — echa chińskiej tradycji cesarskiej |
Często zadawane pytania
Czy „żyła miłości” faktycznie łączy palec serdeczny z sercem?
Nie. Mit vena amoris został obalony, gdy William Harvey opisał ludzkie krążenie w 1628 roku. Każdy palec ma ten sam rodzaj sieci żylnej. Tradycja palca serdecznego przetrwała dzięki sile rozpędu kulturowego, a nie anatomii.
Kiedy diamentowe pierścionki zaręczynowe stały się standardem?
Firma De Beers spopularyzowała je kampanią „Diament jest wieczny” rozpoczynającą się w 1947 roku. Wcześniej około 10% panien młodych otrzymywało diamenty. Do 1990 roku liczba ta wynosiła 80% — co było napędzane wyłącznie reklamą, a nie tradycją.
Czy pierścienie z trucizną były faktycznie używane do morderstw?
Takie pierścienie istniały — 14-wieczny przykład znaleziono w Bułgarii w 2013 roku, a Hannibal zmarł używając jednego z nich w 183 r. p.n.e. Jednak większość ocalałych okazów zawierała perfumy, zioła lub relikwie modlitewne, a nie truciznę. Reputacja narzędzia zbrodni pochodzi w dużej mierze z niezweryfikowanych legend o rodzinie Borgia.
Dlaczego w niektórych krajach obrączki ślubne nosi się na prawej dłoni?
Kraje prawosławne podążają za tradycją biblijną kojarzącą prawą dłoń z boskim błogosławieństwem. Tradycje katolickie i protestanckie podążają za rzymskim mitem vena amoris i umieszczają pierścienie na lewej dłoni. W Indiach lewa dłoń jest uważana za nieczystą, więc pierścień trafia na prawą. Żadna ze stron nie jest bardziej autentyczna historycznie.
W jaki sposób pierścień Claddagh sygnalizuje status związku?
Pierścień Claddagh wykorzystuje cztery pozycje. Prawa dłoń z sercem skierowanym na zewnątrz oznacza osobę samotną. Prawa dłoń z sercem skierowanym do wewnątrz oznacza bycie w związku. Lewy palec serdeczny z sercem na zewnątrz oznacza zaręczyny. Lewy palec serdeczny z sercem do wewnątrz oznacza małżeństwo. System ten jest w użyciu od co najmniej lat 1600. w zachodniej Irlandii.
Czy papieski Pierścień Rybaka jest nadal niszczony w dzisiejszych czasach?
Tak. Kiedy papież Benedykt XVI ustąpił w 2013 roku, jego Pierścień Rybaka został zniszczony nacięciami w kształcie krzyża przez Kardynała Kamerlinga — to tradycja praktykowana konsekwentnie od co najmniej 14. wieku. Każdy nowy papież otrzymuje nowo wykonany pierścień noszący jego własne imię.
Pierścienie niosły ze sobą prawo, tożsamość, wiarę, bogactwo, a czasem śmierć przez tysiąclecia, zanim ktokolwiek zaczął przejmować się tym, jak wyglądają. Ten ciężar znaczenia nie wyblakł całkowicie. Niezależnie od tego, czy jest to pierścień z czaszką będący echem śmiertelności z czasów zarazy, celtycki wzór wywodzący się z warsztatu wyzwolonego niewolnika, czy prosta obrączka na lewej dłoni podążająca za obalonym mitem — każdy pierścień coś mówi. Przeglądaj naszą kolekcję pierścieni gotyckich oraz pierścienie z czaszką, aby znaleźć tradycje, które rezonują z twoimi.